Center for Security Research Колумни Како треба да изгледа еден полициски службеник?

Како треба да изгледа еден полициски службеник?

Филип Павловски

Полицијата претставува јавен сервис кој е неизоставен дел од државната управа. Таа е институција преку која се вршат полициските работи од страна на полициски службеници. Нејзините основни цели се во согласност со принципот на владеењето на правото и се однесуваат на заштитата и почитувањето на основните човекови права и слободи кои се гарантирани со Уставот на Република Македонија, законите и ратификуваните меѓународни договори, како и заштитата на правниот поредок, спречувањето и откривањето на казнивите дела, преземањето на мерки за гонење на сторителите на казниви дела и една од најосновите цели на секоја полиција во светот е одржувањето на јавниот ред и мир во општеството. Сите овие цели се остваруваат од страна на полициски службеници, како овластени службени лица кои поседуваат полициски овластувања и своите полициски работи ги вршат согласно закон. Но, за остварувањето на сите овие цели, многу е значајно да се постави прашањето: Како треба да изгледа еден полициски службеник?

Општопознато е дека полициските службеници се делат на: униформирани и неуниформирани. Иако, основните карактеристики се идентични за сите полициски службеници, сепак, постојат карактеристики кои се специфични само за неуниформираниот дел од полицијата. Нивната основна грижа е откривањето на казнивите дела и нивните сторители, реализирањето на превенцијата , а во согласност со надлежностите на криминалистичката полиција. Важно е да се напомене дека неуниформираните полициски службеници се помалку забележителни од останатиот дел на полицијата. Но, јас би се задржал пред се на униформираните полициски службеници, односно на нивната личност (police personality).

Униформираниот полицаец претставува државно службено лице, стручно обучено за работа во рамките на јавната безбедност кое како општ критериум треба најосновно на ги поседува професионалните знаења. Од него се очекува при своето постапување, освен строгата професионалност, доследно да ги почитува и законските и етичките прописи. Полицискиот службеник е припадник на еден сложен состав со јасно определни правила, законска регулативна и хиерархиски обележја. Неговите активности потребно е да бидат ослободени од било какви сопствени ставови, чувства и емоции и во склад со етички кодeкс и етичко однесување. Освен тоа, секој полициски службеник треба да се одликува и со здрав разум, внимателност, практичност, чесност и одговорност, интегритет, посветеност, сигурност и задоволително ниво на интелигенција, љубезност, авторитет и почит. Друго што треба да го карактеризира полицискиот службеник е разумноста и рационалното однесување, големо ниво на доверба, храброст, праведност и најважно од се, да ги игнорира сопствените интереси при извршувањето на своите работни функции. Сите овие карактеристики потребно е да ги поседува секој полицаец бидејќи во рамките на неговото работење, тој се сретнува со одреден притисок на две тези кои се спротиставуваат една со друга. Имено, од едната страна притисокот се однесува на повисокиот степен на ефикасност во откривањето и борбата со криминалот и криминалците, а од другата страна, се јавува спротиставен притисок кој може да придонесе до тоа, за да се удоволи оваа побарувачка, за што поголема ефикасност при извршувањето на своите задачи, полициските службеници да претераат со употребата на сила, која би дошла до степен на прекумерност и сето тоа да предизвика критики од страна на јавноста.                 

Она на кое се обрнува особено внимание во изминатиот период е таканаречената полиција во заедницата или “community policing”. Всушност, настојувањето е од страна на речиси сите современи држави, особено кога станува збор за униформираните полициски службеници како “видлив” дел од полицијата, да го постават полицискиот службеник што поблиску до граѓаните. Целта на овој систем е интегрирањето на полицаецот во општествената средина кадешто дејствува, односно заедничко решавање на проблемите со граѓаните во рамките на една локална заедница. Тоа всушност претставува еден вид на повик до полицијата за да го слушне гласот на народот, да овозможи физичко присуство на терен, и заедно, со здружени сили и соработка помеѓу полицискиот службеник и  граѓаните,  да се идентификуваат и  решаваат проблемите што ја загрозуваат таа заедница. Со ова, полицијата повеќе не е единствен чувар на законот и редот, туку сите членови на заедницата стануваат активни сојузници во обидот да се зајакне безбедноста и квалитетот на живот во рамките на една општествена заедница. Сето ова може да се постигне само со конструктивно партнерство, заедничка енергија, разбирање  и трпеливост. Филозофијата на овој пристап вели дека е потребна проактивната превенција на криминалот и останатите загрозувања, а не само репресивно одговарање на повиците од страна на полицијата.

Related Post

Користење на отворени извори на податоциКористење на отворени извори на податоци

Јане Јанчески

Прибирањето податоци од јавни или отворени извори стана еден од методите кои се широко користени во денешната работа на новинарските агенции, детективските агенции, компаниите кои работат приватно разузнавање, но и органите на државната управа кои се занимаваат со безбедносно-разузнавачка работа. Овој метод на прибирање податоци е само еден дел од арсеналот на погоре споменатите ентитети, но слободно може да се каже дека е и еден од најекономичните и најмногу користени, и во кохезија со другите методи на прибирање податоци може да не однесе кон комплетирање на сликата за нашиот предмет на интерес.

(more…)

Колумна на д-р Александар Нацев – „Пропаганда- или битка за срцата и умот на граѓаните“Колумна на д-р Александар Нацев – „Пропаганда- или битка за срцата и умот на граѓаните“

д-р Александар Нацев

Последниве неколку месеци, како последица на политичките случувања во Република Македонија, многу често се користат термините пропаганда и пропагандна кампања во секојдневните говори на политичарите, во новинарски текстови, во големиот број дебатни емисии, но и во меѓусебните разговори помеѓу обичните граѓани. Ако се погледнат различните контексти во кои се споменува пропагандата во нашето општество, ќе се забележи дека најчесто таа се доживува како негативна појава и како алатка за да се убедат луѓето да постапат во одредена ситуација и да изберат како ќе рационализираат, постапат или го дадат својот глас на одредено гласање. Во друг контекст, пропагандата се гледа како помошна алатка во одредени информативни кампањи кои треба да ја информираат јавноста за одредени аспекти или гледишта.

(more…)

Колумна на м-р Александар Трајковски – „Анализа на карактеристиките на левичарскиот и десничарскиот тероризам“Колумна на м-р Александар Трајковски – „Анализа на карактеристиките на левичарскиот и десничарскиот тероризам“

м-р Александар Трајковски

Несомнено е дека идеологиите, како такви, отсекогаш имале енормно и пресудно влијание во историјата на човекот. Како резултат на тоа, истите директно и/или индиректно ги предопределуваат конструктивните или деструктивните акции кои (ќе) ги презема човекот. Со други зборови, идеологиите претставуваат моќна и клучна алатка! Алатка која има огромен потенцијал да влијае како стимулациски механизам, односно да го придвижува и определува правецот на движење на човештвото и неговите креации (државите, монархиите, кнежевствата, покраините итн.).Меѓутоа,во контекст на ова, идеологиите со нивното влијание не ги одминаа дури ни на терористичките организации и терористите-поединци, па дури ни на суверените државни актери кои јавно и/или прикриено го поддржуваат, спонзорираат или, пак, имплементираат тероризмот на домашен терен и/или во меѓународни рамки.

            Левичарскиот тероризам (ултралевичарскиот, квазиреволуционерниот, „црвениот“ тероризам) својот голем подем го доживува во седумдесеттите години на 20 век, а во почетокот на 21 век тој е речиси минато. Идеологијата на левичарските терористи е под силно влијание на марксизмот и на други социјалистички и комунистички мисли. Па според тоа, тој во литературата може да се препознае и под термините:„марксистичко-ленинистички“, „револуционерен“ тероризамитн. Како еден од факторите на борбено загрозување, тој не може реално да ја загрози безбедноста на една држава на генерален план, но може да и создаде големи проблеми, да загрози бројни човечки животи и уништи значајни материјални добра. Левичарските терористи настојуваат да целат на згради и владини структури, кои го претставуваат капитализмот, или да изведуваат атентати на претседатели на влади и капиталисти. Најчесто со една и единствена намера, а тоа е насилна смена на постоечките (главно „капиталистичките“) демократии и политики во државите со етаблирање на „нови влади“ кои ќе владеат, односно функционираат исклучиво на социјалистичка, комунистичка, марксистичка, марксистичко-ленинистичка, маоистичка, пролетеријатска,работничка (народна)или друг облик на истородна основа, или, пак, ќе претставуваат еден своевиден микс (од сите или дел) од претходно споменатите, а во коишто главен акцент, пред се, ќе биде ставен на пролетеријатите и/или на работничките класи.Современиот квазиреволуционерен тероризам има потреба идеолошки да се базира и на анархизмот, најчесто заради проценката дека револуцијата во Западна Европа невозможно е да се изведе според марксистичките „обрасци“, а тоа го потврдува крахот на социјализмот во светот. Сосема е разбирливо дека анархизмот заради стратегиите на директните акции им одговарал на сите левичарски групи и организации во Западна Европа кои, зарадиволунтаризмот и нетрпеливоста, се определувале за патеките на индивидуално политичко насилство, без обврската да се потпираат на масите, како и патеките кои треба да доведат до општествена револуција.

(more…)